cam

‘sus’ dediler
sustum
ne yalan söyleyeyim,
kendimden çok çocuklar için korktum.
ben de büyük kitapları dizlerimin üzerinde uyuttum
ben de bir kuyumcunun vitrinini izledim dakikalarca
ben de aynı sakızı birden çok defa çiğnedim
babama dükkanında yardım ettim ben de
annemin saçları yavaşça beyazladı
ben de giysilerimi bir beden büyük giydim
ayakkabımdaki çamurdan utanmayı çok geç öğrendim

insan dediğin
sade iki el
sade iki göz
sade iki ayak
sade iki kol
sade iki kulak
sade iki dirhem et,
ve bin ayıptan ibaret.

hem belli mi bir daha iki ayağımızın üzerinde durabileceğimiz?
dar kıyafet giyemiyorum ben hala,
nereye diyorsan oraya, gidebiliriz
senin saçların
benim başımdan dökülür
benim ayaklarım sıklıkla birbirine dolaşır,
ve sen bunları gayet iyi bilirsin…

1 comment
  1. s0rcererq said:

    bırakın çocuklar ağlasın, çocukken ağlamadık başımıza ne işler geldi..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s